Coś dla ducha - Teatr Metamorfoza

Idź do spisu treści

Menu główne:

Cicha Noc ... 
W stajence pośród nocy rodzi się Dziecię. A blask aniołów otacza pasterzy, którym zwiastowana jest radosna nowina o narodzinach Wybawiciela. Św. Jan opisuje tajemnicę wcielenia Boga zagadkowym zdaniem: "A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas".

Rozbiło pośród nas swój namiot i oglądaliśmy w nim chwałę Boga, "chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy" (J 1, 14). Bóg wstąpił w wątłe i śmiertelne ciało. Zasadził swe Boskie nasienie w naszej śmiertelności. Odważył się wejść w słabe, podlegające przemijaniu ciało, abyśmy mogli znaleźć Go tam, gdzie jesteśmy. I tak w naszej słabości doświadczamy siły Boga, w naszej śmiertelności Jego nieśmiertelności, a w naszej ciemności Jego wspaniałości. Jedna z modlitw wyraża tajemnicę Bożego Narodzenia w sposób prosty, a jednocześnie poruszający: "Boże, Ty w przedziwny sposób stworzyłeś człowieka i w jeszcze cudowniejszy sposób odnowiłeś jego godność, daj nam uczestniczyć w Bóstwie Twojego Syna, który przyjął naszą ludzką naturę".


W Boże Narodzenie chrześcijanie wyznają, że Bóg stworzył człowieka wspaniałym. A gdy go stworzył, zobaczył, że wszystko było bardzo dobre. Stworzył nas na swój obraz, jako mężczyznę i kobietę. Jednak my przyćmiliśmy ten czysty obraz Boga w nas. Wtedy Bóg posłał swojego Syna, aby ten pierwotny obraz znów zajaśniał swym prawdziwym pięknem. W Jezusie człowiek ukazuje się nam takim, jakim był pierwotnie w zamyśle Boga, bez ułomności, niezmącony swoimi gwałtownymi emocjami, niezafałszowany brakiem umiaru i chciwością. Szczególnie w naszych czasach potrzebujemy jak nigdy, by Bóg w Jezusie ukazał nam prawdziwy obraz człowieka. W mediach bowiem lansowane są inne obrazy: człowieka odnoszącego sukces, "luźnego" (cool), którego nic nie rusza, który jest przebojowy i bierze to, czego chce, obraz chłodnego kunktatora albo bezdusznego, autokreującego się karierowicza. W Jezusie jaśnieje obraz miłującego Boga, który odważył się pojawić nie w mocy i sile, ale w bezsilności dziecka.


Nasze życie stało się inne. Nie tylko zobaczyliśmy wspaniałość Bożego życia na obliczu Jezusa, ale zostaliśmy włączeni we wcielenie Boga. Nasza natura stała się inna. Została wypełniona Bożym życiem, Bożą siłą i Bożym światłem. To było dla Greków radosną nowiną Bożego Narodzenia. Nie jesteśmy już tylko śmiertelnymi i wątłymi ludźmi, podlegającymi chorobie i śmierci. Mamy w sobie nieprzemijający zarodek, Boże życie. Gdy spojrzymy w siebie, napotkamy nie tylko cierpienia, które były naszym udziałem, nie tylko własne myśli i uczucia, ale także na dnie duszy widzimy Boże życie, Bożą miłość, czystość i piękno.


Napełnienie Bożym życiem oznaczało dla Greków uzdrowienie, wyzwolenie i zbawienie. To życie uzdrawia nasze rany. Daje nam siłę, byśmy uwolnili się od zależności, prowadzili życie samodzielne, a nie bierne. Wybawia nas od pustki i bezsensu naszej egzystencji. Daje naszemu życiu nowy smak. Jest to — jak głosi przesłanie bożonarodzeniowe — smak miłości i pokoju.
 
 

CUD  PRZEBACZENIA

Słyszałem kiedyś takie pytanie-zagadkę: Kto jest szybszy, gołąb czy koń? Odpowiedź wydawała się tak oczywista, że można było domyślać się jakiejś pułapki. I rzeczywiście. Pytający nie czekał na odpowiedź, tylko wyjaśnił: Jeśli pieszo, to koń.

Często zastanawiamy się, jaka jest najszybsza droga do zgody. Wygarnąć bliźniemu całą prawdę — czy od razu wybaczyć, jeśli dostrzeże się jego skruchę? Czekać, aby się najpierw szczegółowo wytłumaczył i wszystko wyjaśnił, a potem zobaczymy — czy też, jeśli będzie żałował i pragnął winę naprawić, ofiarować mu przebaczenie? Jaka jest najszybsza droga do pojednania: przebaczenie czy miłość?

Jezus przebaczył jawnogrzesznicy jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. Przebaczenie i miłość tak bardzo od siebie zależą, że raz jedno, raz drugie jest przyczyną lub skutkiem.

Dlaczego przebaczać? Przebaczenie należy do istotnych środków realizowania zasady „Zło dobrem zwyciężaj”. Przebaczenie rozlewa radość w sercu darującego winę i w sercu tego, któremu darowano. Przynosi pokój i zgodę.

W Biblii słowo „przebaczenie” ma dwa podstawowe znaczenia. Pierwsze odnosi się do spraw finansowych, do anulowania zobowiązań płatniczych dłużnika wobec wierzyciela. Drugie dotyczy uzdrowienia relacji między dwiema osobami, zniszczonych na skutek jakiegoś złego czynu. W Mateuszowej wersji Modlitwy Pańskiej prosimy Boga, aby przebaczył nam nasze winy (długi), a w wersji Łukaszowej, aby przebaczył nam grzechy. Według Biblii grzesznik jest dłużnikiem, któremu Bóg mocą swego przebaczenia daruje długi. Jest to darowanie darmowe. Ma swoje źródło w niepojętym miłosierdziu Bożym.

W każdej encyklopedii można przeczytać, że powierzchnia największej pustyni świata Sahary przekracza 7 mln km2. Każdy uczeń wie, że pod warstwami jałowego piachu tej pustyni znajdują się olbrzymie zasoby wody. Tam, gdzie woda znajduje się tuż pod powierzchnią, rozkwitają piękne oazy. Wystarczyłoby przewiercić piaski, dotrzeć do pokładów wody i wydobyć ją na powierzchnię, a pustynia zamieniłaby się we wspaniały ogród. Problem w tym, że trzeba kopać nieraz bardzo głęboko. Skąd wziąć takie wiertła?

Niespokojne ludzkie serca, skłócone środowiska pracy, niebezpieczne osiedla, anonimowe miasta — to coraz częściej jałowe pustynie, ale właśnie tam pojawiają się „stanowiska wiertnicze” — ludzie dobrej woli, ludzie wiary, wolontariusze, którzy swym uporem i wspaniałomyślnością tak długo „wiercą”, aż udaje się dotrzeć do pokładów dobra, które są w każdym człowieku, i doprowadzić do pojednania mieszkańców jednego osiedla, lokatorów jednego budynku czy też skłóconych członków jednej rodziny.

Czym jest przebaczenie? „Wiertłem”, które dociera do najgłębszych pokładów naszej duszy tak, że wytryskuje w niej radość. Brat Roger z Taizé wspomina: „»Czym jest przebaczenie?« — pytał młody Irlandczyk. Najbardziej niesłychaną, najbardziej nieprawdopodobną, najszlachetniejszą z rzeczywistości królestwa Bożego. (...) Czy zrozumiałeś? Aby żyć Chrystusem wśród innych ludzi, największym ryzykiem jest przebaczenie. A jednak trzeba przebaczać, ciągle przebaczać, bo to przekreśla przeszłość i zanurza w chwili obecnej. Nosicielu imienia Chrystusa, chrześcijaninie, dla ciebie każda chwila może stać się spełnieniem”. Gdzie indziej zaś brat Roger mówi, że radość Ewangelii „jest w przebaczeniu, na które nie trzeba czekać, które ciągle się odnawia”...

Bóg kocha stale i dlatego stale przebacza. To człowiek może przestać kochać i wtedy nie przebacza, wtedy jego serce się zamyka, a w zamkniętym sercu, w ciemnościach, dojrzewają: niechęć, podejrzliwość, zazdrość, zemsta. Bóg kocha zawsze i zawsze czeka. A nawet więcej — tęskni. W obliczu grzechu Jego miłość staje się miłością zazdrosną. Bóg stara się wykupić swoją własność za cenę Krwi swojego Syna...

* * *

„Tak długo przebaczamy, jak długo kochamy”. I tak długo przepraszamy, jak długo kochamy... Dlatego chcę Cię dzisiaj, Panie, przeprosić i podziękować Ci, że zawsze mi przebaczasz. Przebacz, Panie, noce, w które nie czuwałem, przebacz myśli, których nie kontrolowałem, przebacz skąpstwo, chciwość, obojętność, przebacz spojrzenia, nad którymi nie panowałem, słowa bezmyślne i te ostre, surowe, nerwowe. Przebacz, że się bałem, że nie ufałem, że uciekałem. Przebacz lęk. Przebacz złość. Przebacz każdy grzech. Żałuję. Żałuję, bo kocham Ciebie... Ty wiesz, że Cię kocham...


Czy tego uczy Cię JEZUS...
1 LISTU DO TESALONICZAN (1 Tes. 5:14-28)
"Badajcie każdą sprawę; co dobre, to zachowujcie; wszystkiego,

co ma pozór zła, unikajcie" - wersety 21 i 22

         "Człowiek nie jest tylko sprawcą swoich czynów, ale przez te czyny jest zarazem w jakiś sposób 'twórcą siebie samego'."

"Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi."

         "Dziś człowiek tak często nie wie, co nosi w sobie, w głębi swej duszy, swego serca. Jak często jest niepewny sensu swego życia na tej ziemi. Ogarnia go zwątpienie, które przeradza się w rozpacz."

"Dłonie są krajobrazem serca."


                                       autor: Jan Paweł II

 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego